สถานีรถไฟฟ้าพร้อมพงษ์
ผมเดินออกจากจุดตรวจบัตรโดยสารด้วยความทุลักทุเล
กับกระเป๋าใบหนาๆใบเดิม
ผู้คนที่ลงรถที่สถานีนี้ นอกจากคนไทยแล้ว ดูๆไปก็มีหลายเชื้อชาติอยู่
ทั้งฝรั่ง ญี่ปุ่น แขก หรือแม้แต่พวกที่ดูไม่ออกว่าเป็นคนไทยแต่แกล้งเป็นฝรั่งหรือเปล่า(ฟระ)
เหตุใดก็ไม่รู้ ที่นี่จึงมีคนมาปนๆกันได้ขนาดนี้
ผมเดินไปยังทางออก ที่ยื่นยาวออกไปขนานกันเอ็มโพเรี่ยม
ลานกิจกรรมด้านล่างดูครึกครื้น เป็นประจำของสังคมเมือง
ไม่รู้ว่าคุณนักข่าวช่องสามบางคนจะมานอนเลื้อยๆอยู่ข้างล่างนั่นหรือเปล่านะ
ช่างเถอะ รีบๆเดินไปบ้านเพื่อนดีกว่า กระเป๋าหนักใช้ได้นะเนี่ย...
ทางเดินเชื่อมของรถไฟฟ้าที่นี่ มีร้านขายของอยู่ริมด้านหนึ่งติดกันเป็นแถบๆ
ทั้งร้านขายของที่ระลึก ร้านขายขนมปัง ร้านขายเสื้อผ้า
และร้านขายหนังสือมือสอง...
ผมหยุดดูที่บางส่วนของร้าน ที่ชั้นวางนั้นวางการ์ตูนลิขสิทธ์ฉบับภาษาญี่ปุ่นอยู่มากมาย
บางเล่มก็มีตีพิมพ์ในไทยแล้ว บางเล่มก็ไม่มี อย่างเช่น Pluto ของคนเขียนเรื่อง 20th Century boy
เหมือนกำลังมองดูอนาคตอยู่เลยแฮะ......
ผมหยิบหนังสือการ์ตูนมาสองเล่ม แม้ว่าผมจะอ่านไม่ออก
แต่ผมซื้อเพราะเป็นแฟนการ์ตูนเรื่องนี้อยู่อย่างเหนียวแน่น(เนี๊ยว)
และตรงที่เคาน์เตอร์จ่ายเงินของร้านนั้นนั่นเอง.....ที่ผมได้เจอกับ.....
ผมพบกับนางฟ้าเชื้อสายญี่ปุ่นครับ!!!
" いらっしゃいませ！"เธอพูดต้อนรับผม....
ผมแอบนิ่ง มองหน้าเธออยู่ 2 วินาทีได้ แล้วจึงได้สติส่งหนังสือไปให้เธอ
เธอกดเครื่องคิดเงิน กึกกัก กึกกัก ส่วนผมนั้นไม่ได้ดูตัวเลขที่เครื่องคิดเงินเลย
ผมมองแต่หน้าเธอ....
เธอมีโครงหน้าเล็กเรียวได้รูป ตาชั้นเดียว ปากนิดจมูกหน่อย
ซึ่งดูรวมๆแล้ว เธอดูเป็นคนญี่ปุ่นได้เลย 100%!!
"@$#%$#@#$*&*$%" เธอพูดอีกครั้งเป็นภาษาญี่ปุ่น
คงจะพูดประมาณว่า "หนังสือคุณราคาแปดแสนห้า จะจ่ายไหมคะ?"
ถ้าผมจะต้องจ่ายสักล้าน เพื่อให้เราได้มองหน้ากันนานขึ้นอีกสักวินาที ผมก็ยอมครับ...
แหวะ.....
ผมจ่ายเงินไปให้เธอ แล้วรับถุงหนังสือกลับมา เธอหยิบเงินไปแล้วกดเอาตังค์ทอนกลับมา
"@$#%@#$$#$#@#$*&*$%" เธอพูดอีกแล้ว เป็นภาษาญี่ปุ่นเหมือนเดิม
คงจะพูดประมาณว่า "รับสเลอปี้ด้วยไหมคะ? โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่ะ" อะไรประมาณนี้ละมั้ง
หลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่ผมไปบ้านเพื่อนแถวนั้น ผมก็มักจะผ่านร้านหนังสือเป็นประจำ
อย่างหนึ่งก็คือ ผมจะไปดูหนังสือ อีกอย่างหนึ่งก็แน่นอนนั่นหละ
ผมอยากเห็นหน้าเธอ......
แต่บางครั้งเธอก็ไม่ได้มาประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์ กลายเป็นอีกคนที่เข้ามาแทน
สงสัยจะมาผิดวันนะเรา...
หลายครั้งที่ผมเดินผ่าน และแอบชายตามองดูเธอ
และบางครั้งที่เธอเงยหน้ามาสบตากับผม และผมเองที่กลับหันหน้าเบือนหนีเธอโดยไม่รู้สาเหตุ
ผมเป็นอะไรกันแน่?.... หรือว่าผม.....
สถานีรถไฟฟ้าพร้อมพงษ์
ผมเดินออกจากจุดตรวจบัตรโดยสารด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
เพราะวันนี้ เป็นวันที่เธอจะมาทำงาน และผมคิดว่าผมจะบอกชอบกับเธอ...
เผื่อว่าผมจะโชคดีกับเขาบ้าง
แต่ผมจะบอกอย่างไรให้เธอรู้ หากว่าเธอพูดไทยไม่ค่อยเก่งจริงๆ? ง่ายจะตายไป
ผมก็บอกเป็นภาษาญี่ปุ่นสิ ผมก็พอรู้น่า ว่าคำว่า "ชอบ" ในภาษาญี่ปุ่นน่ะอ่านได้ว่า
"ซึคิ"
สั้นๆ ง่ายๆ และหวังว่าเธอคงเข้าใจได้ไม่ยากละนะ
ผมหยุดอยู่ตรงทางเดิน ลองมองไปที่เคาน์เตอร์ เธอนั่งอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ตัวเดิม
มีลูกค้าคนเดียว กำลังยืนเลือกหนังสืออยู่
เป็นโอกาสที่ดีแล้ว ผมตั้งสติอยู่ 5 วินาที
จึงได้ก้าวเท้าไปหาเธอ....
หนังสือเล่มหนึ่ง ถูกยื่นให้กับนางฟ้าคนนั้น
เธอหันมารับหนังสือ พร้อมกับมองมาที่เจ้าของหนังสือ
"ซึคิ..."
เสียงพูดดังขึ้น ดังพอที่จะได้ยินอยู่ในบริเวณนั้น
แต่ไม่มีใครหยุดฟัง ไม่มีใครเข้าใจ
ส่วนตัวผมหยุดนิ่ง และกำลังแปลกใจ คงเป็นเช่นเดียวกับเธอที่นิ่งเหมือนกัน
แต่ผมไม่ได้พูดคำนั้น!!
ลูกค้าคนที่เลือกหนังสืออยู่นั่นเอง เขาพูดก่อนที่ผมจะถึงเธอ เพียงแค่สองก้าว
แค่สองก้าวเท่านั้น
"อ่า...." เธอเริ่มออกเสียง
"พูดไทยก็ได้ค่ะ" เธอพูด ชัด มาก มากกก
"เอ่อ ครับ ...ผมนึกว่าคุณพูดไทยไม่ได้ซะอีก" ลูกค้าคนนั้นพูดพร้อมกับทำท่าอายๆ
"อิอิ 125 บาทค่ะ" เธอพูดและยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร ดูท่าเธอจะชอบนายคนนี้เข้าแล้วสิแฮะ
ทำไมนะ... ผมไม่เดินเข้าไปเร็วกว่านี้อีกสัก 5 วินาทีนะ....
ผมเดินผ่านร้านหนังสือมือสองร้านเดิม เห็นเธอกำลังนั่งจัดหนังสือ
.....ช่วยกันจัดกับลูกค้าคนนั้น ที่อัพสถานภาพของเค้าเป็นผู้ช่วยไปเสียแล้ว
ส่วนผมก็ได้แต่เดินไปตามทางเชื่อม ที่ขนานกับเอ็มโพเรียม
มองเห็นลานกิจกรรมที่แสนเงียบเหงา ไร้ผู้คน
เดินผ่านเรื่องราวรอบตัวไป
เหมือนทุกวันอีกวันหนึ่ง... ที่ดำเนินผ่านไป
